Het wegverkeer
  Wat
op zal vallen is dat het Indonesische verkeer op de snelweg
anders is dan we gewend zijn. Alles wat maar enigszins vooruit
kan bewegen maakt gebruik van het asfalt. Er worden voortdurend
passeerpogingen gedaan waarbij langzaam verkeer genadeloos
de berm in wordt getoeterd. Soms lijkt het alsof er meer
rechts wordt gereden dan het wettelijk links. Het langzaam
rijdend verkeer laat gelukkig altijd ruimte over voor de
snelheidsduivels, wanneer deze een tegenligger tegenkomen.
Het reizen per openbaar vervoer vergt enig aanpassingsvermogen.
De lokale bussen, bemo's, becaks en paardenkoetsen zijn
comfortabel, tenzij je langer bent dan 1,5 m of het vervelend
vindt als er mensen bij je op schoot zitten. Als je met
een aantal mensen of een goed gevulde portemonnaie reist,
is het vaak het handigste een busje te charteren.
Wanneer je de hoofdroutes verlaat beland je al snel op
slechte wegen die in het regenseizoen geteisterd worden
door aardverschuivingen. Zorg ervoor ver bij de achterwielen
vandaan te zitten, want de schokbrekers zijn meestal niet
opgewassen tegen de hobbels in het wegdek.
 Per
bus
Bussen verzorgen het vervoer over hoofdwegen en belangrijke
zijroutes. Er zijn verschillende soorten bussen. De bis
biasa is de gewone bus en de bis patas een snellere en luxere
bus, vaak met voldoende been- en zitvlakruimte. De bestemmingen
zijn altijd op de voor- en achterruit aangegeven. De patas
is ongeveer de helft duurder dan de bis biasa en rijdt minder
frequent. Inmiddels worden de druk bereden lange afstandsroutes
op de grote Sunda-eilanden met comfortabele bussen bereden.
Als je voor het eindpunt wilt uitstappen is het zaak de
conducteur of chauffeur hier herhaaldelijk aan te herinneren.
Laat je bij aankomst op een busstation niet van de wijs
brengen door de vele jongens die aan je trekken om je in
een bus te krijgen, maar neem rustig de tijd om je keuze
te maken.
Vervoer in de stad
Minibusjes
Het vervoer in en rond de steden en dorpen wordt door minibusjes
verzorgd, die al naar gelang het uiterlijk en het gebied
mikrolet, pete-pete of bemo genoemd worden. Deze busjes
verzorgen ook het vervoer over b-wegen. In sommige plaatsen
rijden de busjes geen vaste routes. De chauffeurs laten
zich leiden door de wensen van de passagiers. Dit is natuurlijk
prettig, maar het kan leiden tot lange ritten wanneer medepassagiers
een heel andere kant op willen. Voor korte ritjes binnen
de stad betaal je ongeveer 0,15 euro. Soms wordt aan toeristen
overvraagd. Let op wat de lokale bevolking betaalt en geef
dit bedrag met een glimlach aan de chauffeur. Laat je niet
intimideren tot het betalen van een veelvoud van het normale
bedrag. Sommige chauffeurs zullen tegensputteren, maar snel
doorrijden als je voorstelt de politie in het geschil te
laten bemiddelen. Hou het redelijk en ga geen oorlog voeren
over een verschil van een paar rupiah's.
Becaks
Becaks zijn de traditionele fietstaxi's van Indonesië. Ze
zijn vaak pure folklore, versierd met vlaggetjes, spiegels,
lampjes en beschilderd met idyllische landschapjes, wulpse
dames of mythologische voorstellingen. In het kader van
de vooruitgang probeert de overheid becaks meer en meer
uit het stadsverkeer te weren.
In tegenstelling tot de overige hier genoemde vervoermiddelen
spreek je een prijs af voor een becak en nooit een prijs
per persoon. Becaks zijn iets duurder dan busjes, vooral
voor de toerist die geen weet heeft van de lokale tarieven.
Paardenkoetsen
In sommige streken rijden nog steeds paardekoetsen. Deze
zijn iets duurder dan de overige vervoermiddelen binnen
de stad. Het plaatsnemen op de krappe bankjes onder de lage
overkapping vereist wel enige acrobatiek.
Ojeks
Dit zijn particulieren die met hun brommer passagiers vervoeren
op plekken waar nauwelijks of geen bemo's rijden. Je ziet
ze meestal als je 's nachts aankomt op een busstation buiten
de stad en er geen bemo meer naar centrum rijdt. Een ritje
achterop is geheel afhankelijk van vraag en aanbod en je
onderhandelingstalent. Richtlijn hierbij is 2 keer de prijs
van een bemo.
Taxi's
D eze zijn alleen in de provinciehoofdsteden te vinden en
vrijwel allemaal voorzien van een meter. Ga niet onderhandelen
over de prijs, dan ben je in de regel duurder uit. Laat
altijd de meter aanzetten en rond het eindbedrag naar boven
af.
Transport op Lombok
 Het
meest gebruikte voertuig op Lombok
is de cidomo, een paardenkoets die door robuuste Timorese
ponies voortgetrokken wordt. Ze kennen nauwelijks vaste
tarieven, je moet telkens opieuw onderhandelen. Een cidomokoetsier
verdient per dag ongeveer 2 euro. Op zon- of feestdagen
ziet hij zijn salaris soms verdubbelen. Ze werken van zonsopgang
tot diep in de avond. Van het salaris moet bijna € 1
per dag afgetrokken worden voor het onderhoud van het paard.
De cidomo's in het westen van het eiland zijn meestal blauw
of geel geschilderd. De cidomo's van Midden-Lombok zijn
echter uitbundig versierd, zowel de kar als het paard. De
fraaiste cidomo's kom je echter in Oost-Lombok tegen. Het
woord `cidomo' is ontleent aan cikar = sasak voor een met
de hand getrokken kar; dokar = een met paard getrokken koetsje;
mobil = 2 autobanden die gebruikt worden.
|
vliegticket
