Bezienswaardigheden in Cappadocië
  Kerkjes,
Kloosters, Flatjes en vrijstaande woningen
Wie bouwden deze kerken nu eigenlijk? Op schrift is er niets
over terug te vinden. Zo ook hebben de vele kerkvaders die
Cappadocië
voortbracht nooit over hun streek van herkomst geschreven.
Blijkbaar vond men destijds Cappadocië niets bijzonders
en moeten wij het doen met vermoedens en indirecte aanwijzingen.
Het meest waarschijnlijk is dat de eerste kerken uit het
jaar 200 stammen. De schilderingen die je er ziet, dateren
echter van veel later. De stijl waarin ze gemaakt zijn en
de afbeeldingen van sommige herkenbare figuren zoals de
Armeense generaal Melias, die in Arabische gevangenschap
in 974 stierf, vertellen ons dat ze uit de periode van rond
het jaar 1000 stammen.
 Pater
Guillaume de Jerphanion, die in 1908 met het onderzoek van
de Cappadocische kerken is begonnen, deelt de holenkerken
uit de 9de eeuw en later in twee groepen in; de oudere eenschepige
kerken uit de 9de en 10de eeuw en de latere groep van kruisvormige
koepelkerken. De laatsten kregen een meer en meer evenwichtige
bouwstijl (of liever gezegd `hakstijl'). De façades
van de meeste kerkjes zijn eenvoudig en bestaan uit een
eenvoudige deur met een hoefijzervormige boog erboven. (Guillaume
de Jerphanion: "Une nouvelle province de l'art Byzantine")
Ook liggen er vele kloosters in het landschap verscholen.
Sommige bevinden zich geheel onder de grond, andere zijn
uitgehakt in reusachtige tufsteenkegels. De kloosters hebben
cellen voor de monniken, refters, werkplaatsen, kapellen
en diverse andere vertrekken. Naast kerkje en kloosters
telt de landstreek ontelbare grotwoningen. In het dorpje
Zelve werden de laatste pas in de jaren '50 ontruimd op
last van de regering, nadat ze sinds mensenheugenis bewoond
zijn geweest.
Ondergrondse steden
Wie hebben hier gewoond en waarom zal men zich afvragen?
Tot dusverre zijn er zes ontdekt, maar niemand sluit uit
dat er nog meer gevonden zullen worden. Van de zes heeft
men maar drie ten dele kunnen onderzoeken en uitruimen.
Geen van de steden is volledig doorzocht en men is nog nergens
tot op de bodem doorgedrongen. De best onderzochte stad,
bij Derinkoyu, gaat 15 lagen diep.
Deze steden moeten door alle tijden heen bewoond zijn geweest,
want naast middeleeuwse christelijke overblijfselen is er
ook een Romeinse graftombe gevonden en een Hittitische graanmolen.
De christenen hebben hetgeen er was uitgebreid, om er een
toevlucht te zoeken voor plunderende Arabische hordes die
het gebied in de 7de eeuw onveilig begonnen te maken.
De steden waren perfecte forten, onneembaar wanneer men
de toegangen met de zware molenstenen had afgesloten. Deze
kolossale molenstenen waren zo uitgebalanceerd geplaatst,
dat ze tijdens een aanval gemakkelijk door twee man voor
een ingang geschoven konden worden. Van buitenaf was het
onmogelijk de steen weer terug te rollen.
 Voor
de vijand was het uitvoeren van een massale aanval uitgesloten,
men kon slechts mannetje voor mannetje in gebukte houding
door de nauwe gangen naar binnen. Ook voor de rug en benen
van de wat stijve toerist geen pretje. Tijdens een belegering
was het gangenstelsel een grote val voor de aanvaller. Naast
dat hij in de nauwe gangen ernstig in zijn bewegingen werd
beperkt, had hij geen plattegrond op zak en was het gemakkelijk
te verdwalen. Tevens kon hij ook onder vuur genomen worden
door gaten in de muren en de molenstenen.
Ook een langdurige belegering had geen effect, daar de ingeslotenen
beschikten over ruime voedselvoorraden, vers drinkwater
uit ondergrondse meertjes en frisse lucht dat werd aangevoerd
door verschillende luchtkanalen. De ondergrondse stad van
Derinkuyu telt 52 luchtkanalen van rond de 80 meter diepte.
De langstee gaat maar liefst 120 meter de grond in. Deze
luchtkanalen dienden daarnaast tevens als extra vluchtroutes.
Er wijst dan ook niets op dat een van de ondergrondse steden
ooit ingenomen is.
De ondergrondse steden werden niet permanent bewoond. Zodra
het aan de oppervlakte weer veilig was werden de steden
verlaten.
Zorg ervoor bij een bezoek aan een ondergrondse stad altijd
een zaklamp bij de hand te hebben, daar de onverlichte ruimtes
altijd het spannendste (gaten in de vloer) zijn. Beneden
de grond is het bijzonder koel, zorg ervoor een sweater
bij de hand te hebben.
 De
muurschilderingen
De fresco's die je in de meeste kerkjes kunt bewonderen,
dateren uit verschillende periodes. De oudste zijn de eenvoudige,
geometrische figuren; blad-, ruit- en kruismotieven, die
in een rode verf direct op de rots werden aangebracht. Deze
periode van non-figuratieve beschildering zette zich voort
tijdens de iconoclastische periode (730-842).
Nadat het beeldenverbod was opgeheven, werden de holenkerken
beschilderd met de meest fraaie fresco's. Men ging weer
heiligen afbeelden, soms hele rijen figuren naast elkaar,
soms ook hun portretten in medaillons. Vaak zijn de figuren
zeer lang en smal en beslaan ze het hele picturale vlak.
Bijzonder talrijk zijn de `strips': cycli van taferelen
uit de evangeliën die zonder afscheidingen in stroken boven
elkaar zijn aangebracht. Een veelvoorkomende `strip' is
het verhaal van de Passie en dat van de jeugd van Jezus.
 Vanaf
de 10de tot de 13de eeuw werden de muurschilderingen steeds
gedetailleerder. De gemeenschappelijke kenmerken van de
fresco's overtreffen hun onderlinge verschillen. De afbeeldingen
hebben stuk voor stuk iets rustieks, waaruit afgelezen kan
worden dat de Cappadocische kloostergemeenschappen er geen
schilders van buiten de streek voor aantrokken. Hoewel de
kunst te Constantinopel op de duur andere uitdrukkingsvormen
ontwikkelde dan die van Cappadocië, blijven de aan de hoofdstad
ontleende thema's in de meeste kerkjes duidelijk herkenbaar.
In tegenstelling tot Pater de Jerphanion, die van mening
was dat de fresco's van veronderstelde Syrische voorbeelden
waren afgeleid, lijkt het aannemelijker dat ze een lokale
kunstvorm vertegenwoordigen, beïnvloed door verschillende,
niet duidelijk te herkennen stijlen. De felle kleuren en
haastige afwerking van de muurschilderingen wijzen in de
richting van een populaire plaatselijke traditie. De muurschilderingen
van de Tokale klise, de St Barbara (Soghanli) en vooral
de Elma Kilise hebben echter in tegenstelling tot de schilderingen
van de andere Cappadocische kerken, die tot de naïeve
volkskunst gerekend worden, duidelijk invloeden ondergaan
van de monumentale kunst van Constantinopel.
De invallen van de Seltsjoeken in de 12de eeuw veroorzaakten
een achteruitgang in aantal en kwaliteit van de fresco's.
De 13de eeuw geeft weer een toename van aktiviteit in het
gebied te zien. De stijl van de fresco's, zoals deze bijvoorbeeld
in de Elma en de Çarikli kilise te bewonderen zijn,
verschilt enigszins van die van enkele eeuwen eerder. Hoewel
deze schilderingen meer door Constantinopel waren beïnvloed,
sluiten ze toch duidelijk aan bij de oudere Cappadocische
werken.
In menig opzicht vertoont deze Cappadocische kunst opmerkelijke
overeenkomsten met de romaanse schilderkunst, die van een
iets latere datum is. De middeleeuwse Griekse kunst van
Cappadocië en van andere randprovincies van het Byzantijnse
rijk, zoals Midden-en Zuid-Italië, vertonen meer verwantschap
met de kunstvormen in het westen uit diezelfde tijd dan
de kunst van Constantinopel. De kunst in de hoofstad van
het rijk was veel meer op de esthetica van de klassieke
oudheid gericht.
Helaas hebben de muurschilderingen vooral in de vorige eeuw
veel te lijden gehad. Aanvankelijk waren het Grieken die
hun namen in de fresco's krastten, opdat God hen niet zou
vergeten. Ook geloofde men dat stukjes tot poeder gemalen
fresco geneeskrachtige werking hadden. Na het vertrek van
de Grieken uit deze streek in 1923 waren de fresco's overgeleverd
aan de Turken. Zij vernielden de muurschilderingen deels
uit puur vandalisme, maar ook vanwege hun geloof, dat het
afbeelden van levende wezens verbiedt. Wat dan ook vooral
opvalt is dat vaak enkel de gezichten van de afgebeelde
figuren beschadigd zijn.
Broederschappen
Cappadocië heeft nog een bijzonder monument. Het moederklooster
van de Bektasjija, een mystieke broederschap, bevindt zich
hier. In het Ottomaanse rijk speelden de broederschappen,
een soort vrijmetselarij, een vooraanstaande rol. Het geloof
van deze ordes was vele malen belangrijker en machtiger
dan de officiële Islam van de Sultan. Het was dan ook niet
verwonderlijk dat Atatürk bij het uitroepen van de republiek
Turkije niet de Islam verbood, maar de broederschappen.
Deze bepaalden het eigenlijke geloof van de Turkse islamieten,
dat bij lange na niet zo streng is geweest als in de omringende
landen. De broederschappen maakten een eigen Islam die een
mengvorm was van de Islam en de andere geloven in het Ottomaanse
Rijk. Naar verluidt bestaan de meeste van deze ordes nu
nog, maar opereren ze ondergronds. Eén van de belangrijkste
en machtigste broederschappen was de Bektasjija, verbonden
aan het elitekorps van de Sultan, de Janitsaren. Het moederklooster
Hacibektas biedt dè ultieme illustratie van hoe het volksgeloof
anders kan zijn dan de officiële leer: het bevat een afbeelding
van de stichter van deze orde. Een doodzonde in de officiële
Islamitische leer. Maar was de heerlijke wijn, die hier
van oudsher gemaakt wordt, dat eigenlijk ook al niet?
Açiksaray
De letterlijke vertaling van Açiksaray is `Open
Paleis'. Inderdaad heeft de erosie het heuvellandschap hier,
3 km buiten Gölsehir, het uiterlijk van een grillig paleis
gegeven.
Avanos
De rivier de Kizilirmak, welke door Avanos heen stroomt,
verdeelt het dorp in heden en verleden. Aan een kant van
de rivier liggen de oude, uit rotsen gehakte woningen. Aan
de overzijde van de rivier ligt het moderne Avanos.
De geschiedenis
De historie van Avanos gaat helemaal terug tot de Hittieten.
Volgens de Duitse historicus Porrir wordt de plaats voor
het eerst genoemd in een in Hattusas
gevonden kleitablet. Hierop wordt melding gemaakt van de
stad van Avinasas. Een latere bron deelt mee dat Vanesa
(de oude naam voor Avanos) een belangrijk religieus centrum
was, en dat de hoofdpriester van de tempel van Zeus in de
stad de derde plaats van clericale hiërarchie van het koninkrijk
van Cappadocië innam. Ook gedurende de Seltsjoekse periode
was Avanos, doordat het langs de weg naar Bagdad lag, een
belangrijke plaats. Na een korte periode van snelle groei
in de 13de eeuw, ging het even snel bergafwaarts met de
stad. In de 19de eeuw was het niet veel meer dan een groot
dorp. Ondanks de gigantische toeristenstroom die jaarlijks
door Avanos trekt, heeft dit dorp zijn eigen karakter weten
te behouden.
Tegenwoordig is Avanos met name bekend vanwege zijn pottebakkersindustrie.
Het plaatsje heeft meer dan 300 pottebakkerijen. Sinds de
Hittieten de kunst van het pottebakken van Assyrische handelslui
leerden, hebben de inwoners van Avanos van de uiterst geschikte
klei van de Kizilirmak de mooiste voorwerpen gecreëerd.
Vele pottebakkers oefenen hun beroep nog altijd uit in eeuwenoude
ondergrondse werkplaatsjes. In de nabije omgeving bevinden
zich ook enkele steengroeven, die grote hoeveelheden marmer
en onyx leveren. Naast aardewerk zijn dan ook voorwerpen
als vazen, schalen, schaakstukken, kandelaars en asbakken,
gemaakt van deze unieke materialen, in Avanos te bemachtigen.
Kerkjes in het Dal van Göreme
 De
Karanlik kilise
Afgezien van een kleine opening in de narthex is deze kerk
vensterloos, vandaar de naam Karanlik kilise (donkere kerk).
De wanden zijn versierd met de meest prachtige fresco's,
met voorstellingen uit het Nieuwe Testament van de Verkondiging
tot en met de Verrijzenis.
Via een trap betreed je de meerdere meters onder de dalbodem
liggende 10de eeuwse kerk en het eraan verbonden klooster.
De trap leidt naar een platform, waar zich het refter van
Karanlik klooster bevindt, voorzien van een uitgehakte tafel,
banken en uitsparingen in de muur voor olielampjes. Het
gat in de vloer was de haard. Een tweede trap voert naar
de kerk. Rechts van de narthex ligt een groot arcosolium
met drie graven van Martelaren. De kerk zelf heeft vier
zuilen en een absis en drie koepels met fresco's van Christus
en de engelen. In de centrale koepel is een afbeelding van
de zegenende Christus te zien. Helaas zijn het halletje
en de benedenmuren ten prooi gevallen aan vandalen van de
ergste soort. Op de muren van de kerk zijn verder afbeeldingen
te zien van de Drie Koningen die hun geschenken aanbieden.
Çarikli kilise
Aan de andere zijde van de rots waarin de Karanlik Kilise
ligt, bevind zich de toegang tot de 11de eeuwse Çarikli
kilise (Sandalenkerk). Deze kerk, met haar twee zuilen,
dankt haar naam aan de afdruk van een sandaal onder de fresco
van de Hemelvaart. Gezegd wordt dat de afdrukken kopieën
zijn van de voetafdrukken van Christus in de Hemelvaartskerk
te Jeruzalem. Via de aan de zijkant gelegen ingang bereik
je het kleine linkerdwarsschip van de kerk. Het grondplan
van de kerk heeft de vorm van het Latijnse kruis. Fresco's
op de muren van deze grotkerk laten onder andere de vier
schrijvers van de psalmen, Christus' geboorte, kruisiging
en hemelvaart en Abraham als gastheer, een van de best bewaard
gebleven fresco's uit de streek, zien. Ze doen sterk aan
die van de Elma kilise denken. Links van de Sandalenkerk
ligt een klooster van 2 verdiepingen. De benedenverdieping
heeft een lange voorhal waar verschillende ruimtes op uitkomen.
Ürgüp
De St. Theodoor in de plaats Ürgüp is de oudste
beschilderde kerk in Cappadocië. De kerk is in de 8ste
eeuw gebouwd en aanvankelijk met geometrische figuren versierd.
In de 9de eeuw heeft men, nadat de beeldenstrijd gestreden
was, het interieur van de kerk met afbeeldingen beschilderd.
Aangezien de St. Theodoor tot 1923 als kerk gebruikt is
geweest zijn de fresco's herhaaldelijk gerestaureerd. De
kerk heeft een rechthoekige plattegrond en telt enkele nissen
en een zijruimte. Verder heeft het gebouw een een ongewelfde
zoldering. Je kunt hier fresco's zien die de apocriefe taferelen,
beginnend met de kindsheid van Jezus tot aan zijn opstanding,
en de 40 martelaren van Sebaste voorstellen. De voorstellingen
hebben een driekleurige achtergrond; groen voor de aarde,
wit voor de horizon en blauw voor de hemel. Ook in Ürgüp
bevinden zich vele grotwoningen waarvan enkelen nog altijd
worden bewoond.
Festivals: Ieder jaar wordt in de herfst het Göreme
wijnoogstfestival in Ürgüp gehouden.
Hotels
| hotels.com |
  |
| Hotels.com biedt
verschillende accommodatietypes tegen aantrekkelijke
prijzen, van kleine onafhankelijke hotelletjes tot luxueuze
vijfsterren hotels. Aanrader. |
Zelve
Halverwege de weg van Ürgüp naar Zelve staan een
aantal prachtige creaties van moedertje natuur bij elkaar.
Sommigen noemen ze feeënschouwen, anderen minder preuts
versteende fallussen. Zelve zelf wordt door velen als het
mooiste dorpje van Cappadocië beschouwd. In 1952 verhuisden
de bewoners van het plaatsje na een serie instortingen naar
een andere plaats.
De Ihlaravallei
Lees hier
alles over deze schitterende vallei
Portalsites over Cappadocië
| exploreturkey.com |
 |
| Info en foto's van de plaatsen
en bezienswaardigheden in Cappadocië. Aanrader |
| atamanhotel.com |
 |
| Beschrijvingen, foto's en
soms ook kaartjes van plaatsen en bezienswaardigheden
in Cappadocië. Daarnaast kun je hier ook veel info
vinden over belangrijke figuren uit de geschiedenis,
de geografie, de flora en fauna en entertainment van
de landstreek. Absolute Aanrader! |
Foto's van de landstreek
Kaarten van Cappadocië
Bekijk deze site voor je 'n hotel, vakantiehuisje of camping
gaat boeken
| zoover.nl |
|
| Ga hier op zoek naar beoordelingen
van andere reizigers over hotels, appartementen, campings,
vakantieparken, vakantiehuizen en meer. Zoover is bedoeld
voor elke vakantieganger die informatie (kwijt) wil
over zijn of haar vakantieaccommodatie of vakantiebestemming.
Aanrader als je voor boeking wil weten
wat anderen ervan vonden. |
|
vliegticket
