Tsavo Nationaal Park Oost
  De
historie van het grootste park van Kenia begon met het ontstaan
van de Uganda spoorlijn rond de eeuwwisseling, toen kolonel
Patterson met de bouw van zijn Tsavo-brug dit gebied vanwege
zijn rijkdom aan dieren, tot Nationaal Park verklaarde.
De olifanten hebben hier duidelijk de meerderheid. Met hun,
door stof van de bauxietbodem, roodgekleurde huid, steken
ze duidelijk af bij de donkergroene bossavanne. Door de
vele olifanten, die ontzettend veel voedsel tot zich nemen,
worden in het park vooral in de droge jaargetijden, veel
bomen ontworteld. Daarom geeft het landschap soms een treurige
aanblik. Er heerste in Kenia een droogte van jewelste, toendertijd
zijn heel veel dieren en vooral olifanten omgekomen. Overal
lagen skeletten van dieren.
Croco’s liggen aan de oever van de Galana-rivier in
de zon. Genoemde rivier krijgt een enorme kracht in de regentijd
dan stijgt het waterpeil van de rivier aanzienlijk het neemt
zelfs grote bomen met zich mee.
De bavianen leven bij een Lodge in het Tsavo park en deze
lopen zelfs over de tafels heen, als de obers komen aanlopen
zwaaiend met hun handen in de lucht vluchten ze weer weg.
Zodra de obers weer aan hun werk gaan, zijn de bavianen
weer terug om het eten van de tafels af te pikken. Als de
diningroom vol is, zitten ze te wachten om hun slag te slaan.
Eten wat er is overgebleven. Ze zijn ontzettend brutaal
en zeker geen kleine apen die zo over de tafels lopen. Bij
de receptie krijg je te horen, dat je de deuren van de kamers
dicht moet houden en de apen geen voedsel moet geven. Met
onze metgezellen, we waren met zijn vijven in een minibus
sliepen we in het Tsavo Park in een Lodge, de naam van de
Lodge ben ik vergeten het waren er zoveel. We werden geholpen
door een zeer vriendelijke ober, die schoenen aan had waar
zijn grote teen uitstak, nu hoor ik jullie al zeggen, so
what het zijn sandalen. Niet dus er was een gat ingemaakt
omdat de schoenen te klein waren. Hans zei, Oh wat verschrikkelijk
ik geef hem mijn schoenen, want ik heb er nog een paar bij
me. De ober bleek precies dezelfde schoenmaat te hebben.
Ik geef je de schoenen. Zogezegd, zogedaan. ’s Avonds
nam hij de schoenen mee naar de diningroom en gaf de schoenen
aan een ober. De ober blij maar toch wel een beetje verwonderd
kijkend, dat een toerist zijn eigen schoenen weg gaf. We
zaten gezellig te praten en toen kwam er een andere ober
aan en vroeg wat we wilden drinken. Daarna informeerde hij
bij Hans heeft u de schoenen meegenomen, want met lunchtijd
vertelde u dat u de schoenen vanavond mee zou nemen. Hans
schrok zich een hoedje, wat nu. Per slot van rekening had
hij de zielige jongen met het gat in de schoen, schoenen
beloofd. Hans zei, je hebt toch de schoenen gehad? De ober,
nee ik heb geen schoenen van u gehad. Hans nou dan heb ik
een ander jongen de schoenen gegeven. Hans zei ik kom zo
terug ik moet even naar mijn kamer. Hij kwam terug en gaf
de schoenen aan de ober en vertelde ons hoe kon ik nou weten
welke jongen het was ze lijken allemaal op elkaar. Dit klopte
aardig want later liepen de twee obers naast elkaar en we
keken allemaal stomverbaasd, het was een tweeling. Hans
moest weer nieuwe schoenen hebben en vertelde de chauffeur
zodra we een schoenenwinkel tegenkomen moest hij stoppen.
De tweeling hebben allebei nieuwe schoenen en waren dolgelukkig.
’s Morgens stonden de heren ons al op te wachten voor
het ontbijt en brachten ons naar de tafel. De lunch en het
diner gebruikte we hier ook en toen we weer in de Lodge
terugkwamen van een gamedrive en een drankje namen in de
bar, zagen we een tafel met een label en het woord “gereserveerd”.
We zeiden tegen elkaar we krijgen hoog bezoek want het was
de enige tafel met een gereserveerd kaartje erop. Dit bleek
later onze tafel te zijn we hadden de mooiste tafel met
een prachtig uitzicht over de savanne en de tafel was gezellig
aangekleed met bloemen. We werden als VIP’s behandeld.
De volgende morgen zwaaide de tweeling ons uit. Natuurlijk
kregen ze nog een goede fooi.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag
|
vliegticket
