gedetailleerde informatie over diverse landen waar is de camping, wat kost deze kamer, hoe ruil ik een woning en nog veel meer..... alles over vluchten, vliegvelden, auto's, campers, motoren, treinen, metro's, bus- en bootreizen zoek een groepsreis, een cruise of een vlucht met hotel uitgebreide info en tips voor een actieve  vakantie ! tips over bagage, geld, reisdocumenten, gezondheid en nog veel meer ! zoek een nieuwsgroep, reisgenoot, reisverslag, fotoreportage, reisgids of landkaart !
Travelmarker Homepage

De geschiedenis van Sulawesi - Noord-Sulawesi

reis terug  

Noord-Sulawesi

Waar de huidige bewoners van Noord-Sulawesi vandaan zijn gekomen is nog onduidelijk. Oude volksverhalen, zoals het `Toar en Lumimuut' verhaal van de Minahassers en het `Loloda Mokoagow' verhaal van Bolaang Mongondow, delen ons mee dat ze uit Vietnam en Kampuchea kwamen. Taalkundigen zijn echter van mening dat de bevolking uit de Filippijnen afkomstig is.

De eerste Europeanen

In het midden van de 16de eeuw passeerden de Portugezen de Minahasa op weg naar de specerijen-eilanden Ternate en Tidore. Ze noemden de riffen ten noorden van Manado, waarop veel schepen schipbreuk leden, de Ponto dos Celebros (de beruchte kaap), wat later is verbasterd tot Celebes. Het gebied werd opgenomen in de Portugese handelsroute. Met de komst van de Europeanen begint de geschreven geschiedenis van de provincie. Het zwaartepunt van de koloniale aandacht voor het gebied lag in de Minahasa, en de geschiedenis van de provincie is dan ook in hoofdzaak de geschiedenis van dat gebied.

De Geschiedenis van de Minahasa

Volgens de legende stammen de Minahassers af van Opo Toar en Opo Lumimuut. Oermoeder Lumimuut ('aarde') was een vrouwelijke krijger, geschapen uit een koraalrots, gewassen in de zee, verhit door de zon en bevrucht door de westenwind. Zij en haar zoon Toar ('zon') gingen ieder hun eigen weg, en kwamen elkaar jaren later weer tegen. Elkaar niet herkennend trouwden ze. Opo Lumimuut verdeelde haar rijk bij de heilige steen Watu Pinabetengan onder haar talrijke kinderen. In feite handelt de geschiedenis van deze Adam en Eva van de Minahassers over de aankomst van immigranten uit Oost-Azië in Noord Sulawesi. De immigranten vermengden zich met de lokale bevolking en vormden later 7 'walak' (stammen); de Tombulu, de Tonsea, de Toulour, de Tountemboan, de Tounsawang, de Ponosakan en de Pasan Ratahan. De stammen waren niet veel meer dan een verbond van enkele dorpen met een traditionele leider aan het hoofd. De verdeling van het rijk bij de heilige steen heeft waarschijnlijk echt plaatsgevonden. Rond 670 n. Chr. schijnt bij een grote vergadering besloten te zijn hoe de verdeling en het bestuur van het gebied eruit zou komen te zien. In de 15de eeuw, nog voor de komst van de Europeanen, kwamen de 7 stamhoofden in Watu Pinabetengan nogmaals met elkaar overeen hoe hun landsgrenzen eruit zouden komen te zien. Het woord Minahasa betekent 'unificatie van de stammen'. Deze unificatie was noodzakelijk om de Bolaang Mongondow, de gemeenschappelijke vijand, te kunnen weerstaan. Pas in 1693 werd definitief met de Bolaang Mongondow afgerekend.

VOC-schipDe komst van de Europeanen

De eerste geschreven bronnen stammen uit 1563, het jaar dat de Portugezen hier aan wal gingen. Al iets eerder waren de Spanjaarden aangekomen. Dit waren zeelieden van de vloot van Magelhaes, die in 1524 te Ternate voor de Portugezen waren gevlucht. De Portugezen meerden diverse keren langs de kust aan om rijst te halen. In 1574 stuurden de Spanjaarden gezantschappen vanuit Manilla naar de Minahasa en in 1617 bouwden de Spanjaarden een fort bij Manado. De Spanjaarden introduceerden tomaten, maïs en chilipepers. Ze waren bij de lokale bevolking wegens hun bekeringsijver niet bepaald geliefd. Ook de sultan van Ternate, binnen wiens invloedssfeer het gebied lag, was niet erg populair. In 1643 probeerden de Spanjaarden een half-Spaanse koning over de Minahasa te laten regeren, een poging die op felle weerstand van de verschillende autonome stammen van het gebied stuitte. In de Nederlanders, die nooit blijk gegeven hadden van enige bekeringsijver, vonden ze een gewillig bondgenoot in de strijd tegen Spanje. De Nederlanders zaten er op dat moment al enige tijd in het gebied, want in 1608 had de VOC een houten fort bij Manado gebouwd. Nadat met behulp van de VOC de Spanjaarden uit de streek waren verjaagd, mochten de Nederlanders in 1658 een groter fort bij Manado bouwen.

De koloniale periode

De Nederlanders verplaatsten hun machtscentrum van Ternate (in het noorden van de Molukken) naar het in 1673 voltooide Fort Amsterdam te Manado. Robert Padtbrugge, de gouverneur van de Molukken, sloot in 1679 een verdrag met de lokale heersers, welke het begin inluidde van een koloniale periode die bijna 300 jaar zou duren. In eerste instantie ging de interesse van de Nederlanders uit naar een gunstige havenplaats langs deze kust, waar rijst voor de Molukken ingeslagen kon worden, aangezien daar weinig voedsel voorhanden was. Later probeerden ze de handel van de Minahassers aan banden te leggen. Hierdoor zagen de walak geen heil meer in het bondgenootschap. Ze slaagden erin Nederlandse wapens en ammunitie te bemachtigen die ze naar het fort Moraya langs de oevers van het Tondanomeer brachten. De resident die het fort belegerde, liet een aantal duiven met brandende palmtakken aan hun poten los. Deze streken neer op de rieten daken van de vesting, die zo tot de grond afbrandde. Na bloedige veldslagen bij het meer, in 1807 en 1809, slaagden de Nederlanders erin de Minahasa als geheel aan Nederlands-Indië toe te voegen. Hierna gingen de Minahassers massaal over tot het protestantisme, waardoor ze als geloofsgenoten van de Nederlanders betrouwbare arbeidskrachten werden. Het Nederlandse gouvernement stichtte scholen in het gebied, en rond de eeuwwisseling was er per 1200 inwoners een school, waarmee de Minahasa er beter afkwam dan welk ander gebiedsdeel in Nederlands-Indië. In Java was er bijvoorbeeld slechts een school per 50.000 inwoners. Tijdens de koloniale periode werden dan ook relatief zeer veel posten in het leger en bij de overheid door Minahassers bemand. Op initiatief van de Nederlanders werd op grote schaal koffie aangeplant. Vanaf 1831 was dit als onderdeel van het cultuurstelsel een verplichte koffiecultuur. De Minahassers waren verplicht een deel van hun land te bebouwen met koffie en de een groot deel van de oogst aan het gouvernement af te staan. De goede kwaliteit koffie vond gretig aftrek in Nederland. Rond 1870 kwam een einde aan het cultuurstelsel en werd een begin gemaakt met het in erfpacht geven van onontgonnen grond. Planters, merendeels Europeanen en Chinezen, werden zo in staat gesteld grote stukken grond te verkrijgen voor de verbouw van gewassen voor de export. Dat deze landverdeling slecht viel bij de walak laat zich raden. Tot gewapend verzet kwam het echter nauwelijks, de leiders van de Walak waren al zo vernederlandst dat ze de 'Domeinverklaringen' tevergeefs tot in Den Haag bestreden.

De Minahassers die in het KNIL dienst hadden genomen, werden net als de Molukkers de meest betrouwbare inheemse soldaten van het koloniale bewind. Dankzij hun inzet konden opstanden op andere eilanden, zoals de Java-oorlog van 1825-1830, onderdrukt worden en slaagde Nederland erin de binnenlanden van verschillende eilanden rond de eeuwwisseling te pacificeren. In 1920 bestond het KNIL voor eenderde deel uit Minahassers. Door de bevolking van de rest van Indonesië werd de uit de Minahasa afkomstige KNIL-militair ook wel 'Anjing Belanda' (hond van de Hollanders) genoemd. Ondanks de goede relatie met de Nederlanders was er ook verzet tegen de druk die het koloniaal bewind op het volk uitoefende. Aan het begin van de 20ste eeuw organiseerden ontevreden Minahassers zich in een aantal verenigingen. Deze streefden over het algemeen niet naar onafhankelijkheid maar naar een gelijkwaardigere relatie met de Nederlanders.

De Tweede Wereldoorlog

In de ochtend van 11 januari 1942 vielen de Japanners Nederlands-Indië aan. Een van de eerste doelen was de Minahasa. De verovering van dat gebied op de 1500 KNIL-manschappen leverde niet veel problemen op voor de 2500 man sterke Sasebo Combined Landingforce en ruim 500 Japanse parachutisten. 16 uur na de eerste landingen zag de Nederlandse commandant in dat een geregeld gevecht geen zin meer had. Hij gaf zijn troepen de opdracht vanuit de wildernis een guerrilla tegen de bezetter te beginnen. Dit leidde tot een aantal moedige, maar kansloze acties. Wel redelijk succesvol was de strijd van 11 inmiddels gepensioneerde KNIL-militairen van het reservekorps Minahasa. Deze waren na de val van de Minahasa naar Midden-Sulawesi uitgeweken, waar ze zich aansloten bij de guerrilla-eenheid van luitenant de Jong.

Noord-Sulawesi onder de Republiek

Na de Japanse bezetting werd de Nederlandse soevereiniteit tijdelijk hersteld. Het onafhankelijkheidsstreven strekte zich echter ook uit over de Minahasa. Er ontstond een onoverbrugbare kloof tussen de nationalisten en de Minahassers die voor het Nederlandse federalistische systeem kozen. Nog in 1947 probeerde een politieke beweging van Minahassers, die zichzelf de Twaalfde Provincie noemde, opgenomen te worden in de Staat der Nederlanden. De onafhankelijkheidsstrijd en de wording van de republiek betekende voor veel Minahassers, die als collaborateurs of 'Anjing Belanda' (Honden van de Hollanders) werden beschouwd, dan ook weinig goeds. Velen zochten hun heil in Nederland.

Met de overdracht in 1949 verloor Nederland volgens sommigen zelfs haar twaalfde provincie. In 1950 werd de provincie Oost-Indonesië, waartoe de Minahasa behoorde, opgenomen in de Indonesische republiek. Door de benoeming van de christelijke Minahasser Sam Ratulangi als eerste gouverneur van Oost-Indonesië, werd de pro-Nederlandse beweging de wind uit de zeilen genomen. Toch weigerden veel Minahassers te gehoorzamen aan Sukarno. De situatie verergde doordat inefficiënte en corrupte overheidsorganisaties Jakarta een slechte naam bezorgden. Het kopra-inkoopfonds bijvoorbeeld, kocht tegen een lage prijs kopra in, en verkocht het met grote winst door aan zeepfabrieken op Java of in het buitenland. Door buitenlandse schepen in de haven van Bitung openlijk kopra te laten laden en rijst, auto's en andere gebruiksvoorwerpen te laten lossen werd het centrale gezag in Jakarta uitgedaagd. In juni 1956 beval de regering de sluiting van de haven, maar een week later werd dit vanwege heftige protesten weer ongedaan gemaakt. Een jaar later riepen de leiders van de Minahasa hun eigen autonome staat uit. Op 15 februari 1958 werd op Sumatra de tegenregering (de PRRI) opgericht. Toen bleek dat ook de leiders van de Minahasa bij de PRRI waren aangesloten, was Sukarno's geduld op en brak een burgeroorlog uit. Sukarno liet het radiostation van Manado bombarderen en richtte zich allereerst succesvol tegen het eveneens dissidente Noord-Sumatra. Op 16 juni liet hij troepen de Minahasa binnentrekken, en op 26 juni werd Manado bezet. De tegenregering trok zich terug naar het platteland waar het, doordat de steun van de bevolking uitbleef, een onsuccesvolle guerrilla voerde. Precies het tegenovergestelde van wat de rebellen hadden beoogd was gebeurd. De macht van de centrale regering te Jakarta was vergroot ten koste van de invloed van lokale machthebbers. In 1959 was Sukarno in staat zijn 'Geleide Democratie' aan de republiek op te leggen. In 1961 kwam er door gunstige capitulatievoorwaarden en een algemene amnestie voor de rebellen een einde aan de burgeroorlog.

Bezoek Sulawesi met Travelmarker Reizen

Bezoek Sulawesi tijdens zeer bijzondere bouwstenen met privé-chauffeur van Travelmarker Reizen.

.

Laatste nieuws

naar menu landeninfo landeninfo
Ga naar deze pagina voor het laatste nieuws over IndonesiŽ

Historische plaatsen

naar menu landeninfo landeninfo
Lees meer over de historische plaatsen van IndonesiŽ

Bestel 'n vliegticket, hotelkamer en nog veel meer via Travelmarker

Zoek een voordelige
naar menu tipsvliegticket
naar menu tipslastminute
naar menu tipsreisverzekering

naar menu tipshotelkamer
naar menu tipsvakantiehuisje
naar menu tipscamping
naar menu tipsreisgidsen
naar menu tipsgolfreis naar menu tipscruise
naar menu tipshuurauto naar menu tipstreinreis
Doe het zelf met Travelmarker Reizen !
naar beginpagina landeninfonaar beginpagina land
 klimaat
 geografie
 flora &  fauna
 geschiedenis
 bevolking
 cultuur
 evenementen
 taal
 transport
 accommodatie
 culinair
 communicatie
 individuele rondreizen
 bouwstenen
 groepsreizen
 activiteiten
 praktische tips
 bezienswaardigheden
klik hier om naar een ander land te gaan

Stel zelf jouw reis naar Indonesië samen !



   

                  

© 2019 www.travelmarker.nl