gedetailleerde informatie over diverse landen waar is de camping, wat kost deze kamer, hoe ruil ik een woning en nog veel meer..... alles over vluchten, vliegvelden, auto's, campers, motoren, treinen, metro's, bus- en bootreizen zoek een groepsreis, een cruise of een vlucht met hotel uitgebreide info en tips voor een actieve  vakantie ! tips over bagage, geld, reisdocumenten, gezondheid en nog veel meer ! zoek een nieuwsgroep, reisgenoot, reisverslag, fotoreportage, reisgids of landkaart !
Travelmarker Homepage

Shark Cage Diving

door Jeffrey Wijling

Shark Cage Diving in Gansbaai (30 augustus 2003)

Great White © Jeffrey WijlingDe dag begon vroeg toen we werden gewekt door de wake-up call van de telefoon op onze hotelkamer in Kaapstad. Het was vijf uur in de morgen. Buiten was het nog donker en heerste een diepe rust. Ons gevoel was tweeslachtig toen de telefoon ging. Enerzijds wilden we op deze vakantiedag lekker uitslapen maar anderzijds was er meteen die rush: vandaag gaan we haaien kijken, en wel naar de Great White oftewel de Carcharodon carcharias.

De bus die ons naar Gansbaai zou brengen, een rit van dik twee uur, was er om zes uur. Keurig op tijd. De chauffeur reed als een gek. Het oog in oog staan met een Great White kon niet huiveringwekkender zijn dan deze dollemansrit. Bijna hadden we al onze adrenaline al verspeeld. Uiteindelijk haalden we toch heelhuids Gansbaai, waar de opkomende zon een mooie zonnige lentedag beloofde. Heel wat minder aantrekkelijk was de Indische Oceaan. Golven van bijna twee meter hoog deden ons niet meteen naar de boot rennen. Ook onze medereizigers, we waren met een internationaal gezelschap van in totaal negen personen, werden stiller en stiller bij de aanblik van de ruwe oceaan. De verplichting om voor vertrek een papier te ondertekenen waarin de organisator van de sharktrip gevrijwaard werd van alle verantwoordelijkheid bij ongelukken maakte het er niet echt aantrekkelijker op.

Gansbaai zelf had weinig om het lijf. Wanneer de wateren voor de kust niet zouden wemelen van haaien zou het plaatsje volgens mij niet eens hebben bestaan. Nu was het een typisch vissersplaatsje zonder enige franje of uitstraling. De gedachte aan de haaien maakte de omgeving echter meteen een stuk aantrekkelijker.

Na een eenvoudig maar overvloedig ontbijt, de maag moest stampvol zijn, en twee tabletten tegen zeeziekte gingen we op weg naar de boot. Onderweg deed ik mijn polsbandjes om die ik in een drogisterij in Kaapstad had gescoord. De kraal aan de binnenzijde van de bandjes moest op de binnenkant van mijn polsen drukken. Door de druk van de kraal tegen de binnenzijde van de pols bleven de hersenen een constant signaal ontvangen; volgens de verkoper van de drogisterij een gegarandeerde remedie tegen zeeziekte.

Tot de tanden gewapend tegen zeeziekte ging ik dan ook aan boord van de boot, niet meer dan een uit de kluiten gewassen roeiboot met een zeildoek overkapping ter plaatse van de cockpit en twee buitenboordmotoren. Ik twijfelde meteen aan de zeevaardigheid van dit vaartuig, dat de toepasselijke naam droeg van “Sharkhunter”. In het midden van de boot stond een soort zitbank met groene kussentjes en de kooi voor de waaghalzen hing aan de achterzijde van de boot.

Een chemisch toilet achter een triplex plaat diende als eerste hulp bij hoge nood. De schipper zei dat we moesten gaan zitten voor vertrek. Naast mij naam een jongen uit Maleisië plaats die naar de naam Chong luisterde. Chong lachte me vrolijk toe; hij had er zin in.

De boottocht naar Geyser Rock en Dyer Island zou ongeveer vijfentwintig minuten duren. In de buurt van deze twee kleine eilandjes voor de kust van Gansbaai wemelt het van de haaien omdat deze twee eilandjes woonruimte biedt aan ontelbare zeehonden, de Cape Fur Seals. De Great White is hier dol op.

De twee buitenboordmotoren van de boot begonnen te ronken en de boot kwam in beweging op weg naar het ruime sop. Door de hoge golven vertelde de schipper ons dat het uit de haven komen een little bit bumpy zou zijn. Wat hij vergat te vertellen was dat, als we de haven eenmaal uit waren, het very much bumpy zou worden. De golven joegen over de reling en zorgden voor natte kleren bij alle passagiers. De golven met enorme witte koppen, die de boot als pingpongbal leken te gebruiken, leken alsmaar hoger te worden. Onze magen begonnen al danig te protesteren en onze gezichten verraadde spijt dat we hier ooit aan begonnen waren; voor € 140,- per persoon konden we veel aangenamere dingen doen tijdens onze vakantie. Chong keek inmiddels al een stuk minder vrolijk en lachen deed hij al helemaal niet meer. Op kameleonachtige wijze nam hij de gedaante van de golven buiten de boot aan: nat met een witte kop die alleen maar witter werd. Een paar minuten later begon diezelfde kop meer en meer de kleur van de groene kussentjes op de bank aan te nemen. Voor de veiligheid ging ik wat verder van Chong vandaan zitten.

Great White Shark© Jeffrey WijlingOnderweg hadden we volgens de schipper erg veel geluk. Dit gold niet voor de arme zeehond die een paar meter van onze boot werd gegrepen door twee enorme kaken gevuld met vlijmscherpe tanden. Later heb ik nog vaak aan die arme zeehond teruggedacht, maar op dat moment overheerste het wauwgevoel, veroorzaakt door dit spektakel dat werd opgevoerd door een Great White en een voor zijn leven vechtende zeehond. De zeehond kwam in een hoog tempo met een boog uit het water, telkens springend in de richting van de staart van de haai, die op deze manier zijn prooi niet te pakken kreeg. Onder ons brak een luid gejuich uit toen duidelijk werd dat de zeehond deze keer het gevecht had gewonnen. Snel zwom hij terug naar één van de eilandjes waarbij de haai in geen velden of wegen meer te bekennen was.

Tot ieders opluchting was onze bestemming eindelijk bereikt. Niet dat de boot nu plots niet meer bewoog. Van heel erg op en neer gingen we nu nog maar erg op en neer. Met gevaar voor eigen leven gingen we allemaal staan waarbij we ons aan alles van de boot moesten vasthouden om niet overboord te vallen. Chong hing inmiddels al een minuut over de reling waarbij de pechvogel voor de tweede keer plezier had van zijn ontbijt.

De schipper en zijn matrozen gooiden twee ankers uit, een must bij deze golven, en begonnen met de voorbereidingen. De voorbereidingen bestonden uit het overboord gooien van de chum; een mengsel van fijngestampte viskoppen, ingewanden en ander onwelriekend afval. Het aanzicht was onbeschrijflijk smerig en de stank zo mogelijk nog erger. Als je al niet misselijk werd van de golven, dan bij het aanschouwen en ruiken van de chum toch zeker. Eén van de matrozen gooide de chum overboord. Door de harde wind vlogen de spetters tegen onze kleren en in ons gezicht. Dank je wel.

De chum kleurde het water rondom de boot rood. Langzaam verdween het in de golven op weg naar vele haaienneuzen, hoopte iedereen. De chum werd gevolgd door een grote kop van een tonijn waarvan de ogen plaats hadden gemaakt voor een één centimeter dik touw. De kop werd aan dit touw drie tot vier meter in het water gegooid en alweer vlogen de spetters ons om de oren. Dank je wel.

De schipper hield het touw vast en het aftellen was begonnen… De spanning op de boot was te snijden. Ook nu hadden we weer geluk. Binnen tien minuten meldde de eerste haai zich bij de tonijnkop aan het touw; volgens de schipper een vrouwtje van 3,5 meter. Ik noem haar nummer 1. Rustig en behoedzaam ging ze op het lokaas af maar hapte niet toe. Bij een tweede poging ging haar bek wel open, maar op dat moment trok de schipper aan het touw zodat de viskop in onze richting gleed en nummer 1 snel achter het aas aan moest. De bedoeling van het trekken aan het touw werd meteen duidelijk. Om het aas toch te kunnen pakken gaf nummer 1 een klap met haar staart waardoor haar voluptueuze bovenlijf boven het wateroppervlak uitkwam, haar grote witte tanden trots ontblotend.

Haai © Jeffrey WijlingDe afstand tussen de haai en ons was op dat moment minder dan twee meter. Wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven. Op minder dan twee meter afstand getuige zijn van een aanval van zo’n schitterend en machtig roofdier doet je beseffen hoe prachtig de natuur is en dat wij mensen binnen het geheel maar een kleine plaats innemen. Mijn hart bonkte in mijn keel van opwinding. Om me heen was de lucht gevuld met goedkeurende kreten, zoemende telelenzen en klikkende camera’s.

Chong kon dit schouwspel gestolen worden. Hij had op de boot een plaatsje gevonden waar hij plat op zijn rug kon liggen in een positie die zijn maag het meest tot tevredenheid stemde. Hij kwam alleen overeind om zijn maaginhoud, of wat er nog van over was, in zee te deponeren om daarna weer snel zijn horizontale positie in te nemen. Inmiddels had hij daarbij gezelschap gekregen van een volgende slachtoffer van de golven, een jongen uit Engeland. Ik dacht nog wel dat die Engelsen zo’n sterke maag hadden.

Toen het aas enkele malen letterlijk en figuurlijk aan de neus van nummer 1 voorbij was gegaan verloor ze haar interesse en was het wachten op volgende bezoekers. En alweer hadden we geluk. Op een gegeven moment zwommen er drie haaien tegelijk rond onze boot, nummer 2,3 en 4. De grootste, een mannetje van 4,5 meter, was het agressiefst. Mooi om te zien was dat de rangorde bij de haaien bepaald wordt door de afmeting; de grootste haai krijgt alle ruimte voor de eerste hap.

Shark Cage © Jeffrey WijlingNu was het tijd om de kooi te water te laten. De kooi was er een van het type waarvan de bovenzijde door middel van drijvers op de golven bleef dobberen. Meteen meldden zich twee vrijwilligers: een jongen uit Schotland en een meisje uit België. Snel deden ze hun wetsuit aan en sprongen, na instructies van de schipper te hebben gekregen, in de kooi. Zuurstof kwam uit flessen die op het dek bleven staan en via slangen de duikers in de kooi van de allereerste levensbehoefte voorzagen. Nummer 2,3 en 4 waren inmiddels weer verdwenen maar nr. 5 en 6 maakten hun opwachting. De twee duikers in de kooi kregen gedurende de vijftien minuten dat ze in de kooi zaten een bijzonder schouwspel te zien, maar ze betaalden er ook hun tol voor. Proestend, rochelend, spugend en overgevend kwamen ze uit de kooi op de boot. Door de enorme deining van het water leek het in de kooi wel een wasmachine, met als gevolg dat ook deze twee personen hun maaginhoud voor de tweede keer terug zagen. Zelf wilde ik ook in de kooi, maar de aanblik van dit alles deed mij anders besluiten; ik bleef de haaien wel vanaf de boot bewonderen.

Nummer 5 en 6 werden nog gevolgd door nr. 7 en 8, volgens de schipper binnen een tijdsbestek van drie uur een geweldige score. Daarom stelde hij voor om, mede met het oog op het inmiddels redelijk aantal zieke mensen aan boord, terug te keren naar het vasteland van Gansbaai. Hier kon iedereen gezien de score mee leven. Bovendien wilde iedereen Chong en zijn maat uit hun lijden verlossen.

Eenmaal op de kade kregen Chong en zijn Engelse deelgenoot weer langzaam het leven terug in hun lichaam. Chong had het liefst de grond gekust maar hield zich toch in. Zowaar kon er zelfs alweer een flauw lachje af. Zelf ben ik alles en iedereen dankbaar dat ik niet ziek ben geworden. Misschien dan toch die polsbandjes?

De moraal van dit verhaal is dat om de Great White in zijn of haar natuurlijke habitat te aanschouwen er nogal wat hindernissen genomen moeten worden. Niettemin vonden mijn vrouw en ik het, ondanks de ontberingen, zéér de moeite waard om deze geweldige dieren van dichtbij te gaan bekijken; we hadden het voor geen goud willen missen. We kunnen het iedereen dan ook van harte aanraden. Een leuke bijkomstigheid is het feit dat iedereen bij een behouden terugkomst een sharkdiploma kreeg, als bewijs dat je de trip meegemaakt hebt. Gezien de prijs mag dit ook wel maar toch…een leuk souvenir om aan het thuisfront te tonen.

.

Bestel 'n vliegticket, hotelkamer en nog veel meer via Travelmarker

Zoek een voordelige
naar menu tipsvliegticket
naar menu tipslastminute
naar menu tipsreisverzekering

naar menu tipshotelkamer
naar menu tipsvakantiehuisje
naar menu tipscamping
naar menu tipsreisgidsen
naar menu tipsgolfreis naar menu tipscruise
naar menu tipshuurauto naar menu tipstreinreis
Doe het zelf met TMreizen !
naar beginpagina landeninfo
 Europa
 Afrika

 Midden-Oosten

 Azië

 Oceanië

 Midden-Amerika

 Zuid-Amerika




boek een individuele rondreis bij TMreizen



   

                  

© 2019 www.travelmarker.nl